Samen maken we de wereld mooier en gezonder
Samen maken we de wereld mooier en gezonder
Herinneringsreizen
Geschreven vanuit het hart.
Er zijn plekken op aarde die je niet bezoekt. Die jou bezoeken. De hunebedden waren zo’n plek.
Ik herinner me hoe ik er naartoe reed of liep, of misschien zweefde, want achteraf voelt de reis daarheen wazig, als een droom die al begon voordat ik mijn ogen sloot. De bomen langs de weg stonden anders dan andere bomen. Rechter. Stiller. Alsof zij wachters waren, en ik al lang verwacht werd.
Het eerste wat ik voelde
Nog voordat ik de stenen aanraakte, voelde ik het veld. Een zwaarte die niet zwaar was. Een aanwezigheid die ouder rook dan woorden. Ouder dan herinnering. De hunebedden zijn drieduizend, vierduizend jaar oud, maar dat zijn getallen, en getallen zijn te klein voor wat hier leeft. Ik stond stil. Mijn gedachten die altijd maar bewegen, altijd maar vormgeven, altijd maar taal zoeken voor wat er is, vielen weg.
En in die stilte: ontvangst.
De stenen als antennen
De grote keien liggen er niet zomaar. Dat weet je al voordat iemand het je vertelt. Ze zijn geplaatst. Bedacht. Gevóéld. Door mensen die geen schrift hadden, geen internet, geen planningssoftware, maar wel iets wat wij misschien zijn vergeten: de taal van de aarde zelf. Ik legde mijn hand op de steen. Koud. Ruw. Mos en tijd en regen in lagen. En toch warmte. Niet van temperatuur, maar van contact. Alsof er iemand aan de andere kant terug drukte.
“Wij zijn hier. Wij zijn altijd hier geweest.”
Was dat een gedachte van mij, of van hen? Ik weet het niet meer. En misschien is dat precies het antwoord.
Wat de hunebedden me leerden over communicatie
Ik ben een Lichtvrouw van Communicatie. Dat betekent dat ik altijd zoek naar woorden, naar verbinding, naar de brug tussen binnen en buiten. Maar hier, bij de hunebedden, leerde ik iets nieuws:
De diepste communicatie heeft geen woorden nodig.
De mensen die deze graven bouwden, communiceerden met hun doden. Met hun voorouders. Met de kosmos. Ze stapelden keien van tientallen tonnen zonder kraan, zonder technologie zoals wij die kennen, maar mét een kennis van verhoudingen, van energie, van ruimte, die ons nog steeds ontgaat. Ze wisten: een cirkel houdt energie vast. Een opening laat de ziel door. Een steen boven op twee stenen creëert een poort. En al die kennis was niet opgeschreven. Ze werd gedragen. Van hart naar hart. Van hand naar hand. Van veld naar veld.
Precies zoals wij nu dragen.
De herinnering die terugkwam
Bij het derde hunebed of misschien het vierde, ik verloor de tel. overviel me een gevoel dat ik niet anders kan omschrijven dan: thuiskomen in iets wat ik nooit ben weggegaan. ~Een flard. Een beeld. Mensen in de schemering. Vuur. Gezang zonder melodie, of misschien was de melodie de aarde zelf. Een vrouw die haar handen heft. Niet naar de hemel, maar naar het midden. Naar het punt waar hemel en aarde elkaar raken.
Was dit mijn verbeelding? Mijn ziel die herinneringen ophaal uit andere lagen van bestaan? Een echo van de collectieve menselijke ervaring die hier ooit plaatsvond? Al het bovenstaande. Geen van het bovenstaande. Beide. De hunebedden oordelen niet over hoe je ontvangt. Ze geven gewoon.
Wat ik meenam – Geen souvenir. Geen foto die echt vastlegt wat er was. Maar wel dit: Een dieper begrip van tijd als spiraal, niet als lijn. Deze mensen zijn niet ver weg in het verleden. Ze zijn onder het heden. Ze dragen ons nog steeds.
Een herinnering aan stilte als taal. De krachtigste boodschappen die ik ooit heb ontvangen, kwamen niet via woorden. Ze kwamen via aanwezigheid. De hunebedden zijn meesters in aanwezigheid. En een bevestiging van wat ik al wist maar soms vergeet: wij zijn niet de eersten die zoeken. Er zijn altijd mensen geweest die de verbinding zochten tussen zichtbaar en onzichtbaar. Tussen nu en altijd. Tussen steen en ster.
Wij zijn hun kinderen.
Terugkijken
Op de terugweg keek ik nog één keer om. De stenen stonden zoals ze altijd hadden gestaan. Onbeweeglijk. Onverstoorbaar. Eeuwig geduldig. En ik wist: ik kom terug. Niet omdat ik iets moet halen, maar omdat er iets in mij is dat daar thuis is. Dat bij die stenen hoort. Dat misschien ooit heeft meegeholpen ze te plaatsen, in een tijd die mijn hoofd zich niet herinnert maar mijn ziel nooit is vergeten.
De hunebedden wachten niet. Ze zijn gewoon.
En dat, lieve lezer, is de grootste les die steen je kan geven.
Herinnering in Antequera – Een gedeelde herinnering
Citaat van Anita: “Mijn ervaring met Petra als lichtwerker hier in Spanje was zo bijzonder. We liepen in het plaatsje Antequera, waar 26 kerken zijn, maar er was er één in het bijzonder die aan ons bleef trekken. Ik had al vaker naar die specifieke kerk gekeken en was nieuwsgierig, maar nu – samen met Petra – besloten we erheen te gaan.
Toen we binnenkwamen voelden we direct een sterke vrouwelijke energie, wat ons verraste. Kerken werden toch van oudsher door mannen geregeerd? We liepen naar het altaar en gingen zitten. Petra stemde af op de helende energie die daar hing en vertelde me dat de kracht van beschermvrouwe Maria Magdalena voelbaar aanwezig was. Zij ondersteunt nog altijd vrouwen, brengt hun licht en kracht terug, en beschermt vrouwen en kinderen.
Deze krachtige energie ontroerde me. Wat ik eerder alleen maar kon aanvoelen, kreeg ineens woorden en betekenis. Petra wist te benoemen wat ik diep vanbinnen voelde. Later bleek dat deze plek vroeger niet alleen een kerk was, maar ook een opvanghuis voor vrouwen. Dat raakte me diep.”
Mijn beleving – Petra: Wat Anita aanraakte in haar woorden, is ook in mij opnieuw opengegaan. Deze plek in Antequera riep mij al van tevoren, maar pas toen we samen binnenstapten, gebeurde er iets op diep energetisch niveau. Mijn lichaam herkende de plek — niet alleen de energie van Maria Magdalena, maar ook de rol die ik daar ooit had vervuld.
Terwijl wij bij het altaar zaten, voelde ik hoe het veld zich opende. Er kwam een stroom van herinnering vrij, een oud weten, gedragen in mijn hart en in mijn ruggengraat. Maria Magdalena was daar aanwezig, helder en voelbaar. Ze herinnerde mij eraan dat ik destijds met haar samenwerkte — als hoeder van vrouwelijk bewustzijn, als genezeres en als zusterziel.
Er vond daar iets plaats wat mijn systeem diep raakte: een activatie, een her-innering, maar ook een energetisch herstel. Mijn Codexveld werd aangeraakt op een laag die alleen door zulke plekken onthuld kan worden. Alsof de plek zelf wist wie ik was.
Het bijzondere is dat dit niet alleen mijn ervaring was — Anita voelde het ook. Ze voelde het op haar manier. En juist dat maakt het zo waardevol: samen aanwezig zijn in een veld dat ons beiden iets gaf, iets liet herinneren.
Deze ervaring is niet zomaar een verhaal. Het is een levend veld. Een poort naar een diepere waarheid over wie wij zijn, over de rol van vrouwen in het collectieve ontwaken, en over hoe onze lichamen deze wijsheid dragen, zelfs als ons hoofd het nog niet kan begrijpen.
